Kjærlighet.
Dette er et ord som er oppfunnet av romantikere for å få folk til å føle seg som dritt.
Jeg skulket jobben i dag. Tok et tog ut til São Paulo. Jeg vet ikke hvorfor, jeg er ikke noen impulsiv person... Jeg våknet vel bare i dårlig form i morges.
Jeg må få reparert livet mitt. Hvis jeg bare kunne møte en ny. men sjansene for at det skjer er minsket - siden jeg ikke er i stand til å ha øye-kontakt med en person jeg ikke kjenner.
Du vet, livet mitt er ikke så interessant. Jeg går på jobb, jeg går til skolen, jeg kommer hjem...
Jeg vet ikke hva jeg skal si.
Primeiras Impressões
[When did you realise that you'd never be free?]
Muita gente diz que "A primeira impressão é a que fica", o que achar disso?
Exponho aqui minha opinião - errada ou não. [Aliás, errada no ponto de vista de QUEM? Baseado em QUÊ?]
É difícil criar conceitos, mas 'pré-conceitos' [lê-se preconceitos] são criados em segundos. É de natureza humana, é automático notar detalhes, analisar alguém que nunca tínhamos visto antes; mas por quê manter essas opiniões pro resto da vida? Porque nem sempre as pessoas têm chance de ter mais contato com esse alguém 'analisado automaticamente' pra mudar de ideia e perceber que a primeira impressão estava errada.
Se não existe contato e nem diálogo, a primeira impressão é a que prevalece.
Há muita gente por aí que tem uma primeira impressão sobre nós que está totalmente errada ou distorcida.
Julgar alguém por aparência? Estilo? Bens materiais?
Tudo isto não passa de uma 'casca' que nos envolve, e que não deve ser levado em consideração. QUANDO - pergunto - QUANDO as pessoas vão deixar essa imagem de perfeição física e explorar cada ser humano levando em conta suas ideologias e conhecimentos?
There are no stupid questions - only inquisitive idiots.
Time moves like spiders. We can't explain, we think we're smart but we can't even explain the most basic thing, the thing we call life. TIME is our life. Time takes the most of us, from cradle to coffin. We'll never master the art of understanding it. The Universe is more mysterious than anything we know. We will never reach the true and deep knowledge... That's simple. Someone said it for us since the beginning, we followed it and accepted it as truth. We're slaves of our own faith and race.
And, if we could go back in time, we would do it all again, the way that universe want us to be. Finite and limited. There are no stupid questions - only inquisitive idiots.
At certain point of mankind's evolution we got stucked in 'time', now we'll misunderstand forever the meaning of it.
...And if?
E se hoje fosse meu último dia na Terra? E se eu soubesse disso? O que teria para lembrar, quais feitos eu teria pra contar?
Nada ao meu ver... Uma neblina imensa que impede que eu olhe para trás. Alguém me segue? Não sei...
Tal neblina também bloqueia minha visão. Como poderei ver o que me espera adiante? Como me manter firme, sendo que posso cair a qualquer momento?
Correr riscos, quem sabe não há algo que me faça mudar de ideia lá na frente? Alguém interessante, um outro mundo mais ensolarado.
O que acontece? Nem eu mesmo me entendo ultimamente. Por mais tapas na cara que levo, ainda continuo, ainda sou paciente, ainda persisto e acho que tenho uma única chance.
E se eu mudar radicalmente? E se eu agir de maneira diferente?
Com você, my dear, de nada adiantaria.
Nem se eu fizesse um outdoor imenso expondo o que eu sinto por você, nada aconteceria.
Procuro pelo fim... Ver-te pessoalmente, falar o que penso, deixar bem claro meus sentimentos. Será que assim você agiria diferente? Demonstraria alguma expressão facial?
Pra ti, não há barreiras. Você empurra tudo, passa por cima de tudo e simplesmente avança para a próxima fase, preocupado somente com uma pessoa, que nem ao menos lembra que você existe. Uma luta sem sentido, uma jornada na qual você sabe que no fim, há um precipício.
E, mesmo estando plenamente consciente disso, eu faço o mesmo, somente para que isso se torne uma caminhada a mais.
Uma lacuna habita meu coração, e espera ser preenchida há anos. Quando há alguém que está prestes a se encaixar, meu organismo rejeita e expulsa como se fosse um parasita.
Doomed to be alone.
Eu me submeto, a partir de agora, a deixar que esse manto invisível me envolva, que me torne invisível.
Eu jogo minhas espadas no chão, eu levanto a bandeira branca e abandono a luta, de uma vez por todas.
Okay, sou um idiota.
Conte-me suas histórias distorcidas, afinal, eu nunca sei de nada!
Nunca desconfio de nada
Sempre acredito.
Eu ainda sou aquela criança inocente que sorri a cada conversa, e faz das mentiras seus conceitos e realidades.
Sim, eu ainda sou o idiota que crê em todas as frases sem sentido que você diz, e eu fico feliz por você. Eu esboço sorrisos. Eu uso máscaras. Eu sou doente.
Até quando essa criança ficará com os braços abertos esperando por um abraço? Um abraço que sufoca?
Um relógio com os ponteiros presos por uma corda amarrada a um peso. O peso de uma vida artificial, comandada por um homem de plástico.
Um homem bomba, um suicida procurando por adrenalina, alimentado pela poluição dessa cidade cinza.
Repugnante.
Um cérebro se desgastando devido aos conflitos intensos. Ser a caça por uma vida toda ou ser o caçador por um único dia?
Ser bom e respirar mentiras, ou ser realista e enfrentar frieza e indiferença?
Oferecer ódio e se auto-realizar ou oferecer amor para nunca ser correspondido?
Viver em preto e branco... Ficar cego com a claridade do branco ou emitir energias negativas por viver sempre nas sombras?
AT LEAST
Sometimes I can't stop thinking about you. What about you? How often do you think about me or at least remember me?
The secrets we once shared, i'll keep them with me 'til my dying day, it doesn't matter if we'll stay together or not. What about you? Do you at least remember our last conversation?
I know many things about you. Do you at least remember which kind of feelings I have? Which kind of words hurt me? Do you at least remember that once I told you I started to work just to go there and see you? Just to be one day close to you?
I woke up to life, that heartache wasn't going anywhere. Twasn't leaading me anywhere. I fancieth about being lovelorn once... Sweet illness of mine.
But even being slap'd in the face by life, I'll keep trying.
How would you treat someone who doesn't cares about nothing? How would you feel if someone that you love tell you: Yes or no, it doesn't matter at all. It's indifferent to me.
It's better for you to review those concepts, at least you won't be more bitter than you currently are.
Another dream turned to sickness, by lack of patience.
I wanna live a truth. I wanna breathe truth. I don't wanna look ahead and see a great "?"
But that's ok... no problems. I'll try to understand you completly, but I know: something's wrong there.
I swear, I'm able to hit someone till death if there are lies about me.
People live their life as a game. The more XP you earn, the more powerful you are. To earn XP you must break most of someone elses dreams you can. Ok, it brings you self-realization, but instead growing up, you decay: deep into your own kingdom of trash and loneliness.
"In my dreams I can see you - I can tell you how I feel. In my dreams I can hold you and it feels so real."
I miss the future. I miss something that haven't happened yet.
Grab your things and hit the road. Make a compilation of music and start to walk.
I've seen many kinds of landscapes, but I always painted them grey. I still walk and all I see are blurred things, mist and fog.
Here comes the sun, but... Where am I? How long did I walk? When the sun comes in, i'm totally lost.
There are some moments that I wanna have a conversation with myself, but, not now! I'm so close to find what makes me happy! I'm so close!
But when I get there, a mountain grows in my way. Then I have to work harder and get over it.
I'm here with this terrible doubt in my mind, that only you can explain while you're there, maybe sleeping in your inner carceri.
Do you say Perkele? I say: FAEN! JÆVLA FAEN.
Rise and fall... Each breath could be the last... maybe chances have all come and pass'd.
JAG HATAR BRASILIEN
You can call me whatever you want, but the only thing I have to say right now is: I HATE this country.
Okay, I understand, I never visited another country before to compare, here is the place where I learned what I most like, but i'm totally pissed off about the 'Brazilian citizen's behaviour'.
I've been spending my whole life living among such kinda shitty mankind [few exceptions].
Here I met everyone I like and consider, but if I had the chance, I'd take them with me to another place...Bet on it.
I'm not the only one. Each day I (mis)understand more about the brazilian way of life. Beer, samba, 'pagode', funk, 'favelas', 'mulatas', soccer and prostitution. Pretty decent, huh?
Everything is hard here, if you want something, you MUST fight for it (There are some people even killing for it) but they hardly ever get what they want. They live in vain. But the fact is: NO problems! everything is okay! They comply it! They accept it, and don't keep fighting for something better.
To die by overdose in a pub, with no money, no basic knowledge about anything, no life experience.Only to forget who they really are, dreaming about being someone else. That's the destiny of a huge mass of people.
Choose the easiest way, and so it is.
JÆVLA TRISTHET Æ FØLER INNEN
(for/om megselv, bare MEGSELV, riktigt?)
Eg skal bli alene resten av livet mitt. Eg skal opprett styrker for å se og forstå en verden laget av falske drømmer. Utalige år har gått siden kjærligheten levde i hjertet mitt. Hva er kjærligheten? Eg vet'kkje. Vet du? Kjenner du noe om kjærlighetenslivet? Vi tror de samme tingene om det. Vi del ideer om perfeksjon men vi er langt frå meningen sin. Mange timer av vage samtaler. Er det ikke synd? Én av denne dagene skal alt være over, vi skal møte hverandre en gang, og vi skal aldri se hverandre igjen. Det gjør meg så jævla trist... Eg har kjent noen av mine største skuffelser siden de var små drømmer og håp.

[By Wilhelm Augusti]
Pegar um livro pra ler, ouvir uma música.
De certa forma, toda palavra que você lê, e tudo que você escuta é um conhecimento a mais. Alguns são dignos de ser explorados de maneira profunda, e ficam 'martelando' na mente por dias até você concluir o que realmente significa e interpretar da maneira correta, são dignos de se manter no cérebro e carregar pela vida inteira.
Alguns passam sem serem percebidos, mas infelizmente acham algum lugar confortável no subconsciente.
Alguns passam e não são nem ao menos dignos de atenção, por tamanha superficialidade e falta de sentido. São ignorados, mas podem voltar à tona a qualquer segundo.
A vida é um livro aberto, somos os escritores. Cabe a nós escrevermos nossas aventuras, nossos sentimentos, por mais desconhecidos que sejam e explorar cada detalhe possível, pois essa jornada terá um fim, e estamos somente de passagem.

"Fast-food" generation.
Tudo pronto, tudo ao alcance.
Pagar, "comer" e ir embora. Assim que funciona. Sem mais complicações.
Simples [lê-se: artificial].
...now if you really understand what I meant, proceed...
Doenças, peso na consciência, e uma sensação [apenas sensação!] de liberdade. [Quando realmente, você encontra-se acorrentado moralmente e tenta buscar em outras pessoas o que os próximos não conseguem lhe oferecer, ou até mesmo, quando o que oferecem não é o bastante para saciar seu ego enorme]. Fruto da pseudo-necessidade de demonstrar publicamente o quão normal você é.
Enjoy living in a world where money shows how important you are, and buy EVERYTHING you want (for a matter of time).
No need for comfort... It’s all so and so, touch-and-go.
Time moves like spiders.
Did I disappoint you? Did I let you down?
I'm trying to find sense where there is NONE.
Why don't you people say what do you really think of me? Why don't you look in my eyes and say exactly what are you thinking?
I've been learning to detect when someone is lying or not... I'll be there to look deeply in your eyes. I'll try to decipher your enigmatic smile... There's no escape.
Open your wardrobe and choose masks to wear.
Eu venho superando minhas dificuldades faz tempo, mas minha força de vontade foi embora, depois de tantas crises, complicações! Já vivi quase todas as emoções possíveis, e de maneira intensa! Medo, alegria, pânico, ansiedade, felicidade, tristeza! Isso tomou muito de mim. Até acabou me prejudicando porque fiquei fraco demais. Eu me assemelho àqueles velhos que estão em estado terminal numa cama de hospital que quando estão com sede fazem o maior esforço possível para movimentar um músculo e pegar um copo de água. Entendeu? Até as coisas mais simples envolvem sentimentos demais, dificuldades demais.
O que deixa meu cérebro apenas como uma massa cinzenta.
Eu tenho sede de conhecimento! Mas meu corpo reage de maneira oposta...
É difícil andar numa linha tênue entre felicidade extrema e tristeza extrema... Sempre fico pendendo pra um lado ou outro
Nessa brincadeira de tomar remédios e tal, minha auto estima foi pro lixo! Agora, que eu to de repouso, minha vida social idem! E na parte amorosa, eu to gostando de alguém que mora longe de mim.
Isso gera ódio também! Ódio por si próprio... Já tentei achar tantos significados pra vida e aos poucos fui concluindo que seres humanos são apenas pedaços de carne e osso ambulantes que só fazem peso no mundo e que são egoístas ao extremo! Por isso que eu me apego demais às pessoas que não são desse jeito!
E, infelizmente, são poucas pessoas... Se não existisse tanto egoísmo e egocentrismo por aí, não pensaria desse jeito. Eu não deixei a sociedade me corromper ainda, então tomo as dores pra mim. Investigando a fundo o comportamento humano.
Falo isso hoje, mas amanhã posso estar discordando e vivendo uma vida totalmente colorida! É difícil aceitar que tem dias que você acorda e vê o mundo de outra maneira! Dá valor a tudo que tem, percebe as cores, percebe a alegria de viver! Outros dias, são preto & branco, e aí vivo ou no preto ou no branco. Não consigo ficar na parte cinza e distinguir uma tonalidade específica para cada ocasião.
Têm exceções pra tudo isso. É das exceções que eu gosto! O mundo tem um clima muito doentio! Você respira mentiras e falsidade. Por isso que essas pessoas com problemas mentais [sim, elas têm problemas mentais mesmo!] me afetam. É por causa de gente assim que o mundo não vai pra frente.
Não tem nada a ver com ser anti-social. É apenas manter as pessoas que valem a pena ao lado.
Auto destruição! Olha como o mundo anda hoje em dia! Corrompido por pessoas! Seres que nem nós! Que NÃO SABEM PENSAR no futuro. E só vivem intensamente o presente. Aliás, pra que pensar no futuro sendo que estão só de passagem? E que a única coisa certa é a morte?
Isso é o real egocentrismo...
Nossas ambições são diretamente afetadas por gente assim, por isso que não dá pra ignorar!
Ao mesmo tempo, não dá pra fazer nada para mudar a situação. É tarde demais! A destruição total está próxima! Doenças sem cura, mutações de genes. Uma pessoa somente não é capaz de mudar isso pra melhor.
Por isso que é essencial também não viver sozinho e ter pessoas que pensam que nem nós próximas.
Acho que o que descreveria melhor seria: alguém que investiga à fundo e tenta entender sobre vários pontos de vista o comportamento humano. Pessoas são superficiais demais... Então o mínimo de sentimento que você expressa dá impressão de que você é radical demais...
Eu choro por pessoas que não tem a coragem de fazer o mesmo. Me sinto um médium. É como absorver todo esse sentimento ruim que nos rodeia diariamente e tentar purificá-lo através de lágrimas.
Não sei viver por mim. Tenho que captar e sugar todos os sentimentos possíveis de alguém e filtrá-los.Penso eu que só assim chegarei ao real conhecimento.
Sonhos comprimidos em moléculas vagando pelo espaço.
Um texto que fiz uns meses atrás... pra alguém que já esteve bem perto de mim um dia.
"Morte interna, decadência, odor cadavérico e decomposição.
Maquiagens feitas de formol.
Use tua máscara, para evitar que as pessoas sintam nojo ao ver seu verdadeiro rosto.
Disfarce a podridão que sua alma exala com perfumes. Seja mais um tolo no meio de outros bilhões de tolos, escondendo-se de sua própria sombra.
Corte seu corpo e sirva-se, afinal, você não é auto-suficiente pra tudo?
Deixe seus pesadelos criarem vida. Vista-se com roupas negras para celebrar seu próprio luto diário.
Não tema amigo!
Minhas mãos ainda não estão prontas para esmagar as suas!
Vivemos nosso próprio inferno, aqui e hoje. Fuja, se quiser... Ou permaneça para passar os piores dias de sua vida ao lado de quem um dia você gostou tanto."


